ریشه‌ها: الهام از افسانه‌های اروپایی

داستان ما با هنرمندی به نام کاسینگ لونگ آغاز می‌شود. او که در هنگ کنگ به دنیا آمده بود، در کودکی به هلند نقل مکان کرد و در آنجا با دنیای شگفت‌انگیز افسانه‌ها، داستان‌های فولکلور و موجودات اساطیری اروپا آشنا شد. جنگل‌های اسرارآمیز، گوبلین‌های بازیگوش، اِلف‌های گوش‌دراز و هیولاهای عجیب‌وغریب، تخیل او را پر کردند.

کاسینگ همیشه به موجوداتی علاقه داشت که کمی عجیب، ناقص و متفاوت بودند. او باور داشت که زیبایی همیشه در کمال نیست و شخصیت‌های خاکستری که نه کاملاً خوب و نه کاملاً بد هستند، جذابیت بیشتری دارند. از دل همین علاقه‌مندی‌ها، شخصیتی متولد شد: لابوبو.

تولد لابوبو: یک اِلف بازیگوش در دنیای هیولاها

لابوبو (Labubu) یک موجود کوچک شبیه به خرگوش یا اِلف است که در دنیایی به نام “دنیای هیولاها” (The Monsters) زندگی می‌کند. او با گوش‌های بلند و تیزش که همیشه آماده شنیدن صداهای ماجراجویی است و لبخند دندان‌نمای همیشگی‌اش شناخته می‌شود. این لبخند، که شاید در نگاه اول کمی شیطنت‌آمیز به نظر برسد، در واقع نشانه کنجکاوی و قلب مهربان اوست.

لابوبو یک هیولای بدجنس نیست؛ او فقط بسیار کنجکاو، بازیگوش و کمی شیطان است. او عاشق کشف کردن مکان‌های جدید، بالا رفتن از درختان کهنسال و سرک کشیدن به غارهای تاریک است. شخصیت او ترکیبی از معصومیت و شیطنت است. ممکن است برای شوخی، کلاه دوستش را پنهان کند، اما لحظه‌ای بعد با یک بغل پر از توت‌های وحشی برای دلجویی برمی‌گردد.

دنیای لابوبو و دوستانش

لابوبو در این دنیای جادویی تنها نیست. او خانواده و دوستانی دارد که همگی بخشی از دنیای “هیولاها” هستند. معروف‌ترین عضو این خانواده زیمومو (Zimomo) است که شباهت زیادی به لابوبو دارد اما کمی بزرگ‌تر، قوی‌تر و ماجراجوتر است. در حالی که لابوبو ممکن است کمی خجالتی یا دست‌وپاچلفتی باشد، زیمومو با شجاعت به دل خطر می‌زند.

دوستان دیگر او مانند تای‌کوکو (Tycoco) که چهره‌ای جدی دارد یا اسپوکی (Spooky) که همیشه به نظر ترسو می‌آید، هرکدام شخصیت منحصربه‌فرد خود را دارند و ماجراجویی‌های لابوبو را کامل می‌کنند. آن‌ها با هم در جنگل‌های جادویی پرسه می‌زنند، از رودخانه‌های شکلاتی عبور می‌کنند و رازهای پنهان دنیایشان را کشف می‌کنند.

فلسفه لابوبو: زیبایی در نقص

داستان لابوبو در نهایت داستان پذیرش تفاوت‌هاست. او یک پرنسس بی‌نقص یا یک قهرمان کلیشه‌ای نیست. او با دندان‌های نامرتب و ظاهر عجیبش به ما یادآوری می‌کند که زیبایی می‌تواند در چیزهای غیرمعمول و ناقص هم وجود داشته باشد.

لابوبو نماد آن بخش از وجود ماست که کنجکاو، بی‌پروا و همیشه آماده تجربه کردن است. او به ما می‌گوید که لازم نیست همیشه کامل باشیم؛ گاهی اوقات، همین شیطنت‌ها و تفاوت‌هاست که ما را خاص و دوست‌داشتنی می‌کند.

به همین دلیل است که لابوبو از یک عروسک ساده فراتر رفته و به یک پدیده فرهنگی تبدیل شده است؛ چون هرکس می‌تواند بخشی از کنجکاوی، مهربانی و بازیگوشی او را در وجود خودش پیدا کند.